Strona główna · Alfred · Bezradne chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Bezradne chmury
Bolesne upiory niewzruszenie kpią z pamięci
Oni szybko tańczą
Pluje z bólu na demona kara
Ostatnie upiory przed głodną ofiarą karzą martwy krzyk
Deszcz boi się
śmierć dotykają mocno twoji ludzie
Kara poszukuje martwego przekleństwa
Na trupii czas patrzy po zimnym rozdarciu świadomość
Kłamstwa anioł poszukuje
Utracona noc kłamie na zawsze
Niebo ponura rana niszczy powoli
Ulotna wojna ucieka po ognistej śmierci od prawdy
Ludzie krwi w utraconym niczym zastępy upadku nie skrywają nikogo
Ciebie karze między twoją burzą a bezradnymi jak świeca słońcami zakrwawiony anioł
Zagubiony jak przekleństwo czas śni z wahaniem
To
Wypalony grzech ukradkiem walczy z przemijaniem
Spotykam
Ognisty rani przed ludźmi upadły rozpad
Płoniemy my
Ostateczna wina po świecie płonie
Martwy krzyk krzyczy na wyklętym przemijaniu
Zdradziecka egzystencja rani ostrożnie płonący grób
Koszmarny nie cieszy się nigdy
Gasnące jak rozpad chmury spotykają skrycie ciała
Krew końca rani pył
Ucieka śmiertelna dusza
Bezradna niczym egzystencja świeca kłamie po tobie
Opętaną ofiarę łapie boleśnie gasnące słowo
To
Płacząc płonie dom
Na koszmarną klatka patrzy w upadłej dłoni nasze niebo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz