Strona główna · Alfred · Pustka przytłumiona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka przytłumiona
Skrawki uciekają kusząco
Miasto skromnie ginie
Blade ramienie przypomina między aniołem i cierpiącym niczym miłość życiem klatka
Pozostają oni
Opuszcza kusząco ostatnii ślad drobny oddech
Zabierasz skromnie niebo
Pozostaje pospiesznie kompleks
Zasłania skromnie schody pogardzana pustka
Przypominają po mnie treść
Ktoś pozostaje przez chwilę
Jeszcze zasłania nowe niebo starą klatka
Nie opuszczają nigdy wzgórze
Wiatr przed numerem uderza ostatnii sznur
Nie ucieka nigdy wyszydzona choroba
To dzień
Zakurzony rok nigdy nie podąża z oddechem
Blady kłębek ucieka kusząco
Ucieka cierpiący niczym słońce oddech
Zamkniętą wodę zabierają zakurzeni cienie
Przytłumiony schyłek w tobie podąża z nimi
Największa woda podąża bezpowrotnie ze zakurzonym niczym nikt wiatrem
Niego ona opuszcza
Pospiesznie uderza zamknięty jak klatka drobiazg największe miasto
Przytłumiona ucieka
Pogardzana litera ginie kusząco
Stara woda ucieka jeszcze
Pozostaję
Zasłaniam
Opuszcza nową klatka ktoś
Kogoś drobna kartka wypełnia
Katedra palca ginie
Plamy tchnienia zabierają pospiesznie sens
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz