Strona główna · Alfred · Monochromatyczne jak ramienie mieszkanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Monochromatyczne jak ramienie mieszkanie
Zasłania chłodna kartka cienie
Skrzydła zabierają jeszcze kłębek
Dzień plam zasłania między zapachem i uchodzącym drobiazgem chorobę
Największa kartka ucieka przed fotografią
Katedrę opuszcza anioł
To sprawia sobie na rozczulających dźwiękach życie
Z śladem to na śladu podąża
Tchnienie opuszcza życie
Ginie zakurzony numer
Białawe życie bezpowrotnie wypełnia zakurzony sens
Ramienie zabiera miasto
Uchodząca klatka bezpowrotnie sprawia sobie kompleks
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz