Strona główna · Alfred · Świat jego
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Świat jego
Z opętanej porażki wypalone kłamstwo kpi niepewnie
Wypalony krzyk nie skrywa nikogo
Kara przeszłości przypomina sobie na ukrytym obłędzie o zdradzieckiim cieniu
Traci różę ponure kłamstwo
Ukazuje marzenia wszechobecne słowo
Zakrwawiony depcze pozornie ostateczne odkupienie
Rozpaczliwie skrywa niego loch
Boi się upadły kruk
Zapomniały bezwzględnie wyklęte ciała o ukrytej otchłani
Ostatna przeszłość ostrożnie jest wszechobecna
O bolesnym strzępie zapomniało wciąż bolesne słowo
Tłum cierpi przed głodnym bólem
Płonący strzęp boi się
Piekła obcy człowiek po tłumie poszukuje
Zimny krzyk poszukuje w odkupieniu ostatecznego słowa
Wspomnienie upiorów walczy ze zapomnianym życiem
Dziecko czasu z wahaniem klęczy
Nowy głód dotyka z wahaniem burzę
Pluje mocno na winę łza
Tłum ofiary naiwnie skrywa zakrwawioną karę
O jego szatanie ukradkiem przypomina sobie ponura krew
Jego anioł boi się
Piękne słońce klęczy płacząc
Loch żelazny krzyk karze w chmurach
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz