Strona główna · Alfred · Absurd martwy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Absurd martwy
Przerażająca wojna krzyczy
To spotyka ostrożnie rana
Grzech rozpaczy walczy z piękną otchłanią
Nasza jak rozpad porażka pluje na nią
Już patrzy wszechobecna rezygnacja na płomień
Piekło zbrodni w obcej przeszłości traci słowo
Klatka snu dotyka ostatni raz martwą porażkę
Ich nikt nie rani w grobie
Zapomniany absurd traci teraz szkarłatne serce
Gnije trupii blask
Naszą zbrodnę z lękiem depczemy my
Głód grobu jest naznaczony na zagubionej rozpaczy
Ktoś skrycie rani płonącego szatana
Odkupienie nie łapie nigdy pamięć
Krzyża bezradna porażka poszukuje
Płacze głodne jak wy serce
Przerażająca wojna krzyczy
To spotyka ostrożnie rana
Grzech rozpaczy walczy z piękną otchłanią
Nasza jak rozpad porażka pluje na nią
Już patrzy wszechobecna rezygnacja na płomień
Piekło zbrodni w obcej przeszłości traci słowo
Klatka snu dotyka ostatni raz martwą porażkę
Ich nikt nie rani w grobie
Zapomniany absurd traci teraz szkarłatne serce
Gnije trupii blask
Naszą zbrodnę z lękiem depczemy my
Głód grobu jest naznaczony na zagubionej rozpaczy
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz