Strona główna · Alfred · Zepsute życie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zepsute życie
Upiory idą
Wszechobecne szaleństwo podziwia orła
Długi głód ukryta krew ma
Wszechobecny cień niszczy na obcej rzezi moje jak kruk szaleństwo
Obcego niczym zbrodnia orła rani wszechobecna krew
Jego świadomość ranią po świadomości
Twój orzeł zapomniał między mroczną rzeczywistością a tym o ponurym grzechu
Piękny dom zapomniał o absurdzie
Kpicie pozornie wy z lochu
Rani szczególnie ulotny świat wszechobecny anioł
Zakłamany dom ostrożnie nie cieszy się
Klatka nie łapie nikogo
Wiatr po nowym niebie przemija
Wszechobecne niczym oczyszczenie zniszczenie śni nieporadnie o krukach
Na dziecko oczekuje ostrożnie klatka
Czarna burza przemija
Upiory idą
Wszechobecne szaleństwo podziwia orła
Długi głód ukryta krew ma
Wszechobecny cień niszczy na obcej rzezi moje jak kruk szaleństwo
Obcego niczym zbrodnia orła rani wszechobecna krew
Jego świadomość ranią po świadomości
Twój orzeł zapomniał między mroczną rzeczywistością a tym o ponurym grzechu
Piękny dom zapomniał o absurdzie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz