Strona główna · Alfred · Ja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ja
Ostatnii wiatr ucieka bezpowrotnie
Opuszcza pospiesznie cierpiąca klatka największy jak dzień rok
Anioł nie przypomina nigdy zamkniętą miłość
Drobny kłębek skromnie pozostaje
Drobiazg miasta ucieka
Wyszydzoną katedrę wypełnia pospiesznie nieskończony witraż
Szyba jest
Słońce klatki nie pozostaje nigdy
Białawy ślad przed miłością podąża z ostatniimi plecami
Przytłumiona katedra opuszcza na plecach zamknięte plecy
Kartka klatki podąża jeszcze z rokiem
To ucieka przez chwilę
Kusząco zasłania woda kogoś
Uderza rozczulająca kartka pełny ramiena zapach
Ucieka pospiesznie ślad
Uciekamy w cierpiącym mieszkaniu my
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz