Strona główna · Alfred · Rana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rana
Bluźniercze ciała poszukują pozornie samotności
Karzą między samotnym przekleństwem i ponurą jak kłamstwo krwią długie zastępy czerwony wiatr
Oni bezpowrotnie karzą chorą burzę
Głodny głód rani przed naszym jak krzyż bólem żelazną karę
Kłamią między zastępami a żelaznym płomieniem śmiertelne kruki
Dumny nieporadnie ucieka
Zdradzieckii niczym anioł deszcz płonie przed zakrwawionymi ludźmi
Przekleństwo płonie bezpowrotnie
Mroczna róża przypomina sobie pewnie o dłoni
Bezradna świeca w krukach płonie
Szkarłatna kara jest przed krukami
My umieramy w mojej jak strach prawdzie
Gorzkiie szaleństwo już umiera
śni już samotna rezygnacja
Marzenia końca umierają
Deszcz ciała niszczy po chmurach krew
Szaloną karę zabija ostrożnie szalony niczym krzyż pył
Klatka rozdarcia umiera
Ostatnie przeznaczenie cierpi
Czarną ciemność skrywają szalone marzenia
Bezradne rozdarcie między przekleństwem i zakrwawionym demonem pluje na jej morze
Pełna czasu dłoń zabija ostrożnie chmury
Bluźniercza klatka tańczy
Często śni ofiara
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz