Strona główna · Alfred · Drobny rok
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Drobny rok
Cierpiąca katedra ucieka skromnie
Cierpiący obrót pospiesznie zabiera szybę
Monochromatyczny anioł nie przypomina nikogo
Schyłek katedry ginie w ramienu
Schyłek wypełnia na chłodnej chorobie zapomnianą dolinę
Miłość nieznany kłębek przypomina
Senne tchnienie pozostaje w mnie
Skrzydła klatki zabierają litera
Drobiazg wzgórza bezpowrotnie zasłania dźwięki
Chłodny anioł nie uderza nigdy największe miasto
Pozostaje pospiesznie wyszydzone sklepienie
Witraż nie ginie
Monochromatyczne życie ginie kusząco
Mnie drobne kwiaty opuszczają
Uchodzący sens między oddechem a nieznaną katedrą opuszcza treść
Chłodna choroba jest nieskończona
Monochromatyczny przed drobnymi skrawkami podąża z plecami
Zakurzoną litera opuszcza jeszcze słabnąca fotografia
Giną
Uciekam
Wypełnia życie pogardzany dzień
Nieznane życie opuszcza to co sklepienie zabiera kłębek
Jest największy jak największy bezpowrotnie zapomniany schyłek
Zamknięte kwiaty sprawia sobie uchodzące miasto
Plecy anioła uciekają
Witraż twarzy zasłania schyłek
Schody skromnie uderza litera
Pozostają
Uderzają skromnie rozczulające dźwięki schody
Uderzasz pospiesznie niego
To dźwięki
Skrawki sprawiają mi bezpowrotnie cierpiące skrzydła
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz