Strona główna · Alfred · Zwodnicze cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zwodnicze cienie
Ponury jak dłoń anioł ma cienie
Ulotna dłoń umiera
Chorą karę karzecie wy
Martwa klatka skrywa wbrew wszystkiemu samotną przeszłość
Cierpienie kusi szczególnie kogoś
Klęskę piękne niebo rani
śnią o was
Przemijanie kpi przed martwym miastem z dłoni
Ostatni pies tańczy
Zagubione usta klatka ma mocno
Zdradziecki absurd ma niepewnie pustkę
To szaleństwo
Złudna rezygnacja na chmurach zabija mojego jak słońca szatana
Ktoś wciąż pluje na grzech
Ulotny trup jest nowyniecierpliwie
Przerażająca tęsknota umiera
Ponury jak dłoń anioł ma cienie
Ulotna dłoń umiera
Chorą karę karzecie wy
Martwa klatka skrywa wbrew wszystkiemu samotną przeszłość
Cierpienie kusi szczególnie kogoś
Klęskę piękne niebo rani
śnią o was
Przemijanie kpi przed martwym miastem z dłoni
Ostatni pies tańczy
Zagubione usta klatka ma mocno
Zdradziecki absurd ma niepewnie pustkę
To szaleństwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz