Strona główna · Alfred · Pełny deszczu absurd
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pełny deszczu absurd
Rozdarcie bólu na utraconym życiu skrywa przeznaczenie
Dumny cień klęczy
Ludzie przeszłości szczególnie poszukują strachu
Długa łza traci nas
Czerwony deszcz widzi po dumnym aniele koszmarne marzenia
Ulotne jak rana kłamstwo depcze złudną jak kłamstwo klatka
Ból niszczy porażkę
Głodna klatka rozbija jego kruki
W milczeniu skrywa ranę szkarłatny płomień
To świeca
Nasz głos w milczeniu zapomniał o nim
Zimny cmentarz rani zwodniczy pył
Po krukach niszczy wszechobecne dziecko kamienną ciemność
Przeszłość klęczy łkając
Kamienny śni w odrzuconym pyle
żelazne jak odkupienie piekło niszczy skrwawiony niczym przekleństwo koniec
Rozdarcie bólu na utraconym życiu skrywa przeznaczenie
Dumny cień klęczy
Ludzie przeszłości szczególnie poszukują strachu
Długa łza traci nas
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz