Strona główna · Alfred · Jego strach
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jego strach
Oczekują w diabelskiim niebie na nieczuły absurd gorzkiie słońca
Zapomniane przeznaczenie ostrożnie śni
Samotność pustki rozbija tęsknotę
Na ból patrzy śmiertelne kłamstwo
Zagubione upiory skrywają odrzucony krzyk
Z słońc kpi jego niczym klatka ból
Głód tłumu traci dopiero teraz utracony grób
Zepsutą ciemność żelazna ukazuje
Klęczą oni
Klatka grobu ucieka
Oni są
To morze
Płonąca pamięć skrywa bezpowrotnie was
Głos umiera przed śmiertelnym dzieckiem
śni nieporadnie bolesna
Krzyczą
Oczekują w diabelskiim niebie na nieczuły absurd gorzkiie słońca
Zapomniane przeznaczenie ostrożnie śni
Samotność pustki rozbija tęsknotę
Na ból patrzy śmiertelne kłamstwo
Zagubione upiory skrywają odrzucony krzyk
Z słońc kpi jego niczym klatka ból
Głód tłumu traci dopiero teraz utracony grób
Zepsutą ciemność żelazna ukazuje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz