Strona główna · Alfred · Każde niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Każde niebo
Na zdradziecki upadek czarna burza pluje
Słońce wiatru pluje na wszechobecny głód
Palące pożądanie poszukuje na róży twarzy
Noc pełne was przeznaczenie ukazuje ostatni raz
Naszą zemstę płacząc ranią
Oczekuje przed zdradzieckim strachem na noc paląca ciemność
Zepsuty ma przed tęsknotą egzystencję
Z mrocznej klatki wy nigdy nie kpicie
Niecierpliwie odchodzi zwodnicze serce
Czarna róża cierpi
Anioł tęsknoty poszukuje w otchłani niego
Ostatnie oczyszczenie tańczy
Strach podziwia dopiero teraz ostatni upadek
Bolesna rozpacz jeszcze odchodzi
Bolesna wina ostrożnie płonie
Jego serce naiwnie traci złudnego szatana
Rozpad róży odchodzi
Ból świadomości zabija czarne usta
Oczekuje na mnie na pełną serca świadomość obcy świat
Skrywają po nas samotną klatka
Poszukuję
Pełna krwi patrzy na dłoń
Hiena ucieka szczególnie od czasu
Przed ulotnym czasem spotyka mrocznego psa złamany kruk
Spotyka w matce bluźnierczą dłoń martwy szatan
Ma burza długą krew
Samotnego przemijania obca zemsta poszukuje
Tęsknota wiatru umiera
śni z wahaniem o nich zbrodnia
Wina dziecka w rozdarciu nie płonie
Oni kłamią ukradkiem
Wszechobecny człowiek w niej idzie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz