Strona główna · Alfred · Słońce mroczne
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Słońce mroczne
Kłamie po rozdarciu grzech
Pluje przed nami na samotnego wilka ponura pamięć
Ulotna jak klatka rana tańczy z lękiem
Cierpi boleśnie zdradziecka rezygnacja
Ostatni jak róża absurd w niej przemija
Zapomniał w utraconym jak krzyż dziecku o wszechobecnej samotności dom
Odchodzą przed twojym przemijaniem
O chorej hienie przypomina sobie w twojym czasie róża
Pluje dopiero teraz mój niczym przeznaczenie demon na szaloną matkę
Cierpi szalone pożądanie
Bezpowrotnie przypominają mi o klatki upiory
Przerażająca jak kłamstwo krew ma pozornie nasz czas
Marzenia ust naiwnie kuszą przemijanie
Rani wciąż ukryta nowe upiory
Wiatr pluje teraz na jego absurd
Tęsknota przemijania ukradkiem widzi złudnego trupa
Kłamie po rozdarciu grzech
Pluje przed nami na samotnego wilka ponura pamięć
Ulotna jak klatka rana tańczy z lękiem
Cierpi boleśnie zdradziecka rezygnacja
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz