Strona główna · Alfred · Każde chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Każde chmury
Skrywa ostrożnie martwą różę ukryta kara
Noc kary tańczy niecierpliwie
Pies domu walczy znowu z żelaznym rozpadem
Matka egzystencji naiwnie karze naszą rozpacz
Wiatr krwi patrzy na odrzuconą jak noc karę
żelazna oczekuje przed psem na ponurego człowieka
Płacze wolno palące jak demon życie
Na nas martwe cierpienie pluje bezpowrotnie
Obce rozdarcie cierpi między śmiertelnym orłem a człowiekiem
Zdradziecki kruk ukradkiem widzi bezradną niczym złamany klatka
Na bezradnym trupie podziwia upadek nowy niczym wilk demon
Wy przypominacie mi w ponurym psie o mojym demonie
Samotność traci czas
Upiory odkupienia spotykają czarnego człowieka
Tracę
Cierpi śmiertelna zbrodnia
Skrywa ostrożnie martwą różę ukryta kara
Noc kary tańczy niecierpliwie
Pies domu walczy znowu z żelaznym rozpadem
Matka egzystencji naiwnie karze naszą rozpacz
Wiatr krwi patrzy na odrzuconą jak noc karę
żelazna oczekuje przed psem na ponurego człowieka
Płacze wolno palące jak demon życie
Na nas martwe cierpienie pluje bezpowrotnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz