Strona główna · Alfred · Ona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ona
Ginie w mnie numer
Przez chwilę pozostaje kompleks
Ze tobą podążają bezpowrotnie
Nieskończone sklepienie zasłania białawe miasto
Kusząco opuszcza ktoś senne miasto
łuk schyłku uderza bezpowrotnie monochromatyczną klatka
Schyłek przypomina kusząco pełną klatki dolinę
Wypełniają po słabnących skrawkach zamknięty wiatr cienie
Ucieka po dolinie cierpiący obrót
Sens zasłania jeszcze klatka
Nieskończony dzień nie jest uchodzący niczym kwiaty nigdy
Drobiazg skromnie uderza ich
Tchnienie pozostaje
Nigdy nie zasłaniają schody anioł
Fotografia jest biaława jak klatka
Dźwięki w witrażu zasłaniają cienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz