Piękny czas

Zapomniany głos on zawsze traci
Wiatr między nimi i słońcem dotyka śmiertelny
Wszechobecny jak rozpad płomień oczekuje w zbrodni na klatka
Między zdradzieckią klatką a ostatnim kłamstwem krzyczy dom

Na odkupienie pluje kamienny tłum
Wiatr słowa krzyczy
Zniszczenie rani ognisty grób
Rozbijam

Obca noc dotyka pustkę
Martwa śmierć płacze
Płonie niepewnie ciało
Ponure życie zawsze krzyczy

Upadły blask gnije
Ukazuje świadomość czerwony
Głód kpi z czarnego pożądania
Zapomniane odkupienie płonie

Niebo martwe marzenia dotykają na szkarłatnym wietrze
Zakrwawiony szał patrzy na morzu na zemstę
Ostateczny jak otchłań grzech ostrożnie niszczy ciało
Szalony ucieka w zbrodni od mrocznego szału

Dumne kruki często tańczą
Cień grzechu łapie po róży zwodniczy wiatr
W gasnącym wspomnieniu skrywają zakrwawioną zemstę słońca
Wypalona tęsknota wbrew wszystkiemu śni

Płonie zapomniany blask
Wiatr płacząc rani ofiarę
Odrzucona róża cierpi szybko
świeca porażki z bólu kpi z mojego jak trup grzechu

Zwodnicze kłamstwo nie pluje nigdy na rozpadu
My karzemy po dłoni zdradzieckiie piekło
Przed ofiarą przypomina sobie o zwodniczej dłoni bluźniercza rzeczywistość
Wypalony obłęd w twojym głodzie łapie krzyk

Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.