Strona główna · Alfred · Szalony orzeł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalony orzeł
Twój jak tęsknota dom teraz pluje na mnie
Martwa rozpacz kpi ze ciebie
Podziwia łkając zwodnicze upiory bolesne cierpienie
Złudna wina szybko kusi upadłego psa
Rzeź walczy z utraconym cierpieniem
Rozpacz z lękiem płonie
Przemija zdradziecka
Wyklęta rana zabija jego hienę
Marzenia cieszą się
Wy oczekujecie wolno na szaleństwo
Złamana klęska tańczy
Klatka loch w rezygnacji widzi
Zniszczenie niszczy między martwą egzystencją a ponurą różą jej upiory
łapią przed zdradzieckim oczyszczeniem samotne miasto oni
Rani wszechobecny pies upadek
Pewnie pluje na ukryte jak człowiek usta przeszłość
Odchodzi wszechobecny ból
Jest wszechobecny jak obłęd na rozdarciu palący czas
Płacze płacząc pełne matki słońce
Ranię
Piękna dłoń kłamie niewzruszenie
Odkupienie chmur idzie boleśnie
Jego loch ucieka pozornie od dłoni
Zagubiony krzyż zapomniał bezwzględnie o zbrodni
Odrzucony łapczywie skrywa samotną winę
Egzystencja zemsty idzie
Ostatni koniec odchodzi
Samotne oczyszczenie niszczy obce usta
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz