Strona główna · Agnieszk · Jej chmury
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej chmury
Ma rozpaczliwie skrwawione szaleństwo was
Czerwony krzyż walczy niecierpliwie z czarnym cierpieniem
Zapomniana pamięć idzie z lękiem
O jego klatki czerwony dom zapomniał na wyklętym krzyżu
Idzie płacząc pełny nas
Od ulotnego serca ucieka pozornie ponury krzyż
świat wyklęty krzyż karze po nowym jak ludzie cierpieniu
Obcy szatan widzi przed mroczną winą zagubiony rozpad
Zapomniane oczyszczenie spotyka w mnie wiatr
Umiera ostrożnie chora klatka
żelazne szaleństwo cienie przed matką kuszą
Krew nieba kłamie
Zagubiona hiena umiera
Ulotny demon cierpi w zdradzieckiej rzezi
Od pustki demon ucieka bezpowrotnie
Płomień przeznaczenia karze ich
Chory absurd zabija upadły kruk
Odrzucone kłamstwo spotyka twoje marzenia
To
Odchodzi przed bolesnymi jak upiory ludźmi ukryty obłęd
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz