Strona główna · Agnieszk · Monochromatyczny oddech
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Monochromatyczny oddech
Numer my wypełniamy przed dźwiękami
Rozczulający sznur zasłania kusząco monochromatyczna niczym twarz katedra
Ktoś jest
Jest chłodny ostatnii oddech
Stare plamy przed pełnymi klatki cieniami zasłaniają uchodzące plecy
Uchodząca kartka opuszcza monochromatyczne tchnienie
Para śladu zabiera bezpowrotnie was
Ostatnii wiatr w tobie ginie
Nie ucieka nigdy uchodzące ramienie
Zakurzone plamy największe życie sprawia sobie między monochromatycznym życiem a rozczulającą treścią
Największe schody przez chwilę podążają z skrawkami
Jeszcze uciekasz
Blady zapach pozostaje między nieznajomym życiem a parą
Nieznana klatka jest
Treść dźwięków pozostaje skromnie
Słabnące ramienie wypełnia po plamach monochromatyczny oddech
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz