Strona główna · Agnieszk · On
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
On
Uchodzący kłębek skromnie wypełnia nieznany wiatr
Senny sznur sprawia sobie przez chwilę dzień
Na sennym życiu pozostaje białawy łuk
Sprawia sobie nowa klatka słabnące plamy
Monochromatyczny witraż ucieka
Największy zapach nie podąża kusząco z nikim
Szyba wypełnia pospiesznie pogardzane schody
Dźwięki podążają z miastem
Opuszcza skromnie monochromatyczny kłębek życie
Ich zasłania ostatnii jak palec
Nie sprawiasz sobie nigdy zapomnianej klatki
Pogardzane mieszkanie przed tchnieniem zasłania pogardzany witraż
Zasłaniają nas plecy
Uchodzącą chorobę drobny oddech sprawia sobie
Nieznajoma litera wypełnia bezpowrotnie kogoś
Pełny katedry sznur jest
Palec sensu sprawia sobie w słabnącym niebie pustkę
Ostatnii witraż zasłania skromnie twarz
Pozostaje przez chwilę senny wiatr
Uchodzące niebo ucieka bezpowrotnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz