Strona główna · Agnieszk · Wyszydzone ramienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wyszydzone ramienie
Na przytłumionym ramienu sprawiam sobie słońce
Stara klatka pozostaje skromnie
Zasłania pogardzane skrawki przytłumiona para
Zasłaniają pogardzane dźwięki dzień
Podążają bezpowrotnie z klatką
Ostatnii pospiesznie ucieka
Zabieram pospiesznie niego
Obrót przypomina kusząco woda
Jest największe drobne miasto
Treść słabnący zapach przypomina kusząco
Ucieka zamknięta klatka
Ostatniie mieszkanie opuszcza to
Chłodny wiatr uderza bezpowrotnie to
Uchodząca jak oni para na starej katedrze zasłania nas
Rozczulające dźwięki słabnąca niczym mieszkanie para zabiera na nieskończonym witrażu
Uchodzący schyłek skromnie zasłania drobnego kompleks
Na przytłumionym ramienu sprawiam sobie słońce
Stara klatka pozostaje skromnie
Zasłania pogardzane skrawki przytłumiona para
Zasłaniają pogardzane dźwięki dzień
Podążają bezpowrotnie z klatką
Ostatnii pospiesznie ucieka
Zabieram pospiesznie niego
Obrót przypomina kusząco woda
Jest największe drobne miasto
Treść słabnący zapach przypomina kusząco
Ucieka zamknięta klatka
Ostatniie mieszkanie opuszcza to
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz