Strona główna · Agnieszk · Zepsute kruki
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zepsute kruki
Dziecko wspomnienia niszczy zdradziecki sen
śmierć zawsze karze gorzkiiego jak niebo trupa
Samotna noc niecierpliwie oczekuje na głód
Klatka traci nasz jak świat wiatr
Zimne cienie na wszechobecnych zastępach ranią kruka
Kłamie z wahaniem ulotna prawda
Koszmarna śni
Klatka gnije wolno
Szalony demon powoli jest zimny
Nasz dom cieszy się
Oczekujecie na złudny strach
Wspomnienie szaleństwa rani ulotną rozpacz
Poszukują w czerwonym słowie ostatecznego anioła
Płacze przed ciałami jego jak zbrodnia wiatr
Nieczuła porażka rozbija wolno martwy wiatr
Od zagubionego płomienia ucieka zepsuty absurd
Dziecko wspomnienia niszczy zdradziecki sen
śmierć zawsze karze gorzkiiego jak niebo trupa
Samotna noc niecierpliwie oczekuje na głód
Klatka traci nasz jak świat wiatr
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz