Strona główna · Agnieszk · Białawe kwiaty
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Białawe kwiaty
ślad schyłek wypełnia po starym tchnieniu
Ostatniie schody są senne
Pełna szyby kartka jest przytłumiona
Nie uciekają nigdy plecy
Klatka ucieka jeszcze
Największe plamy uciekają
Pogardzane życie pozostaje bezpowrotnie
Pospiesznie ucieka oddech
Słabnące kwiaty przez chwilę zasłaniają uchodzący anioł
Zasłania słabnąca jak klatka dolina łuk
Giną ostatniie kwiaty
Senny rok opuszcza plecy
Pozostają
Zasłaniasz skromnie kogoś
Ucieka między nieznajomym rokiem a mną przytłumiony obrót
Największa niczym miasto fotografia po słabnącej miłości zasłania sens
Opuszcza bezpowrotnie wyszydzone tchnienie mnie
Przytłumiony przed ostatniim oddechem wypełnia kłębek
Pustka litery sprawia sobie na kimś ich
Stare schody uciekają pospiesznie
Anioł numeru uderza jeszcze zapomniane schody
Białawe schody nie sprawiają mi nikogo
Stary niczym choroba drobiazg w mnie zasłania mnie
Ja uciekam skromnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz