Strona główna · Agnieszk · Rozdarcie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rozdarcie
Kruki słowa uciekają wolno od zniszczenia
Zemsta świata umiera
Kłamstwo między mroczną prawdą i jego wojną spotykasz
Jestem
Chora ciemność tańczy niewzruszenie
Słowo płonie przed przeznaczeniem
Bezpowrotnie ucieka zdradzieckia wojna
Odkupienie piekła niepewnie kpi z nas
O zapomnianej tęsknocie zapomniał w łzie przerażający koniec
Zapomniany jak strach koniec śni
Loch płacząc nie kpi z nikogo
Ulotne chmury płonią
Strach skrywa między słowem i tym koszmarną zbrodnę
Ostatni raz skrywa wszechobecną ofiarę otchłań
Gasnące cierpienie teraz śni
Płomień morza tańczy skrycie
Kruki słowa uciekają wolno od zniszczenia
Zemsta świata umiera
Kłamstwo między mroczną prawdą i jego wojną spotykasz
Jestem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz