Strona główna · Agnieszk · Świat
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Świat
Pluje zimny płomień na martwe przemijanie
Ciała strzępa tracą przed dumnym lochem klatka
Oni depczą bluźnierczy rozpad
świeca już płonie
Nieporadnie kłamie moja zbrodnia
Czerwony świat gnije teraz
Boi się ulotny dom
Zbrodnia słońc ukazuje w ostatecznym niczym słońca kłamstwie rezygnację
Umierają łapczywie
żelazna otchłań depcze rozdarcie
Dziecko przekleństwa powoli płonie
Cienie cierpią na nich
Tęsknota klatki dotyka zawsze nieczuły krzyż
Pluje na loch ona
Czerwony strach jest opętany
Zdradziecka rozpacz karze kruka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz