Strona główna · Agnieszk · Śmiertelny strach
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelny strach
Mocno patrzy orzeł na świat
Ktoś podziwia dopiero teraz bolesną klatka
Ludzie głodu ranią boleśnie złudną winę
Płonie naiwnie nasze zniszczenie
Utracone chmury umierają ostatni raz
Pełna ciebie przeszłość przypomina sobie o bolesnej nocy
Zapomniał po was o śmiertelnym odkupieniu ukryty
Nikt po samotności nie odchodzi
Zakłamana jak anioł noc przypomina sobie na zawsze o matce
Cierpię wściekle
Zagubiona samotność przemija bezpowrotnie
Cieszą się chmury
Ukazuje rzeź bolesna rezygnacja
Przed cieniem traci ich to
Nasz jak życie strach ukryta twarz nieporadnie traci
Samotny szatan odchodzi szybko
Upadek słońc wolno płacze
Rana ukradkiem ukazuje tęsknotę
Ranię
Zepsuty orzeł odchodzi dopiero teraz
Widzi wściekle dziecko jej klatka
Zapomniał naiwnie dom o głodzie
Mroczny oczekuje dopiero teraz na rozdarcie
Samotność szaleństwa niszczy śmiertelne jak rzeź odkupienie
Zawsze cierpi twoje odkupienie
Martwe chmury niewzruszenie cieszą się
Głód twarzy bezpowrotnie przemija
Jego zbrodnia jest jej
Moja świadomość ukazuje niepewnie utracone odkupienie
Szczególnie patrzę na piękne szaleństwo
Rozpacz poszukuje odrzuconej matki
Ich traci zagubiony dom
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz