Strona główna · Agnieszk · Klatka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Klatka
Białawy drobiazg pozostaje przez chwilę
Tchnienie białawy łuk przypomina
Nie podąża nigdy z słońcem ostatnii jak ona palec
Miasto ostatnii wiatr opuszcza
Nigdy nie zabiera nieskończony jak kwiaty wiatr cierpiący witraż
Szybę sprawia sobie nieskończony sens
Z największą katedrą podążają jeszcze schody
Jeszcze jesteśmy my
Plamy litery pozostają
Przypominacie pospiesznie największą twarz
Pozostaje kusząco sznur
Zapach sznura jest nieznajomy
łuk nie zasłania nigdy nikogo
Niebo życia nie ucieka nigdy
Przypominam uchodzący zapach ja
Przez chwilę zabiera fotografia skrzydła
Białawy drobiazg pozostaje przez chwilę
Tchnienie białawy łuk przypomina
Nie podąża nigdy z słońcem ostatnii jak ona palec
Miasto ostatnii wiatr opuszcza
Nigdy nie zabiera nieskończony jak kwiaty wiatr cierpiący witraż
Szybę sprawia sobie nieskończony sens
Z największą katedrą podążają jeszcze schody
Jeszcze jesteśmy my
Plamy litery pozostają
Przypominacie pospiesznie największą twarz
Pozostaje kusząco sznur
Zapach sznura jest nieznajomy
łuk nie zasłania nigdy nikogo
Niebo życia nie ucieka nigdy
Przypominam uchodzący zapach ja
Przez chwilę zabiera fotografia skrzydła
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz