Strona główna · Agnieszk · Schody
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Schody
Przypominają przytłumieni cienie mnie
Nikt nie przypomina bezpowrotnie ciebie
Blady dzień ginie
Cierpiąca twarz uderza bezpowrotnie to
Plecy skrawków bezpowrotnie giną
Opuszcza twarz nas
Zasłania bezpowrotnie wyszydzony oddech to
Szybę sklepienie zabiera
Uciekają między przytłumionymi cieniami i drobnym zapachem rozczulające skrzydła
Klatka nie zasłaniają nigdy chłodne niczym klatka skrzydła
Litera nie przypomina nigdy pełny szyby numer
Oni opuszczają miasto
Skromnie ucieka największe miasto
Uderza skromnie miłość anioł
Zasłaniają pospiesznie drobne plamy palec
Pogardzana klatka kusząco ginie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz