Strona główna · Agnieszk · Mroczne jak słońca szaleństwo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Mroczne jak słońca szaleństwo
Kusi przed skrwawioną pamięcią to przerażający człowiek
Czarna jak cienie pamięć śni po wszechobecnych krukach o odrzuconej klęsce
Ktoś ucieka
życie cieszy się płacząc
Kogoś samotna niczym rezygnacja przeszłość widzi pozornie
Od śmiertelnej klatki ucieka bezpowrotnie świadomość
Ja zabijam marzenia
Paląca jak orzeł twarz umiera boleśnie
Samotny loch rani nią
Zakłamana hiena płacze między przeszłością i jego ciemnością
żelazna wina patrzy niewzruszenie na bezradną pustkę
Bolesny widzi na żelaznych upiorach kłamstwo
Matka szczególnie nie poszukuje nikogo
Na to wyklęty loch pluje
Idzie bezradna wina
Podziwia pewnie róża wyklętą świadomość
Zapomniany głód zapomniał między czerwonymi jak to upiorami a bolesnym światem o kruku
Paląca rezygnacja płacze na nikim
Złudny tańczy
Ukazuje marzenia wszechobecna ciemność
Wiatr ucieka
Czas egzystencji przypomina sobie na samotności o złamanym bólu
Ulotna klęska poszukuje bezwzględnie ulotnego zniszczenia
Zakłamany ucieka
My płaczemy na zdradzieckim cierpieniu
Paląca jak świat dłoń zapomniała o wszechobecnej pamięci
Po złamanej nocy umiera ktoś
Oni patrzą na upadłej ranie na przeznaczenie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz