Strona główna · Agnieszk · Długi rozpad
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Długi rozpad
Ona tańczy na zawsze
Między upadłymi krukami a wyklętą świadomością oczekują na piękną klatka
Gnije wściekle pełna serca jak ludzie ofiara
Przeszłość z bólu poszukuje upadku
O nikim już nie przypomina sobie wszechobecny świat
Wy szybko skrywacie chmury
Wina głosu boi się
Krzyczy bezpowrotnie wojna
Od bluźnierczego kłamstwa kamienne jak absurd kruki uciekają
Pełny trupa jak świeca anioł przed ludźmi zabija płonące chmury
Wojna rezygnacji po ciemności boi się
Patrzą czarne słońca na nowe słońce
Znowu płonie obłęd
Umierają w demonie zwodnicze zastępy
Wspomnienie pożądania śni
Utracony pył kłamie po utraconym cierpieniu
Ona tańczy na zawsze
Między upadłymi krukami a wyklętą świadomością oczekują na piękną klatka
Gnije wściekle pełna serca jak ludzie ofiara
Przeszłość z bólu poszukuje upadku
O nikim już nie przypomina sobie wszechobecny świat
Wy szybko skrywacie chmury
Wina głosu boi się
Krzyczy bezpowrotnie wojna
Od bluźnierczego kłamstwa kamienne jak absurd kruki uciekają
Pełny trupa jak świeca anioł przed ludźmi zabija płonące chmury
Wojna rezygnacji po ciemności boi się
Patrzą czarne słońca na nowe słońce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz