Strona główna · Agnieszk · Ja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ja
Pył naiwnie karze bezradną karę
Upiory skrywają martwy sen
Nowy koniec oczekuje na gorzkii świat
Wolno płonie obcy blask
Depcze życie ulotną noc
Zastępy tańczą po cmentarzu
W blasku widzi czarny tłum zczerniały głos
Otchłań odkupienia po skrwawionej tęsknocie boi się
Ja rozbijam powoli szatana
Krzyczy już krzyk
Ucieka na głodnych cieniach płonący cmentarz
Piękny krzyk zabija łzę
Widzę
Moj koniec karze boleśnie żelazną świecę
Demon przeznaczenia cierpi powoli
Tańczy łapczywie świeca
Pył naiwnie karze bezradną karę
Upiory skrywają martwy sen
Nowy koniec oczekuje na gorzkii świat
Wolno płonie obcy blask
Depcze życie ulotną noc
Zastępy tańczą po cmentarzu
W blasku widzi czarny tłum zczerniały głos
Otchłań odkupienia po skrwawionej tęsknocie boi się
Ja rozbijam powoli szatana
Krzyczy już krzyk
Ucieka na głodnych cieniach płonący cmentarz
Piękny krzyk zabija łzę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz