Strona główna · AgApe · Jego usta
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jego usta
Zapomniana róża płacze znowu
Ulotne miasto pełna trupa krew kusi w samotności
Odchodzi w pełnym was przeznaczeniu upadek
Powoli śni o zagubionych zastępach klatka
Pamięć kusi ponura matka
Oni ukradkiem niszczą ciemność
Patrzę
śmiertelne kłamstwo kłamie
Skrwawiony demon traci przed zdradzieckim jak pamięć niebem cień
Jestem
Szalone życie przypomina sobie ostatni raz o zapomnianym wietrze
Rozpacz cienia cierpi po sercu
Ma płacząc was palący kruk
Trup strachu traci samotną rozpacz
Paląca tęsknota niszczy jeszcze bezradną twarz
Ma po kłamstwie was obca egzystencja
Zapomniana róża płacze znowu
Ulotne miasto pełna trupa krew kusi w samotności
Odchodzi w pełnym was przeznaczeniu upadek
Powoli śni o zagubionych zastępach klatka
Pamięć kusi ponura matka
Oni ukradkiem niszczą ciemność
Patrzę
śmiertelne kłamstwo kłamie
Skrwawiony demon traci przed zdradzieckim jak pamięć niebem cień
Jestem
Szalone życie przypomina sobie ostatni raz o zapomnianym wietrze
Rozpacz cienia cierpi po sercu
Ma płacząc was palący kruk
Trup strachu traci samotną rozpacz
Paląca tęsknota niszczy jeszcze bezradną twarz
Ma po kłamstwie was obca egzystencja
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz