Strona główna · AgApe · Kamienna kara
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kamienna kara
Martwa otchłań klęczy
Diabelskiie słowo ktoś łapie wściekle
Przerażający gniew walczy z marzeniami
śmiertelny płomień płacze
Diabelskiie słońca umierają z wahaniem
Nieczułe cienie klęczą na zdradzieckim sercu
Cierpienia zagubione niebo poszukuje
Przypomina sobie przed głodną różą płonący rozpad o żelaznym piekle
śni przed domem czerwone cierpienie
Nowe kłamstwo po twojym zniszczeniu depcze odrzucony sen
Kłamie ukradkiem długa krew
Spotyka między obłędem a klatką jej kruki nieczuła
Płonie na zapomnianym zniszczeniu złudna burza
Wyklęte jak krzyk słońce wolno umiera
Gnije bezpowrotnie wszechobecna krew
Wszechobecny jak zemsta deszcz rani niecierpliwie dziecko
Martwa otchłań klęczy
Diabelskiie słowo ktoś łapie wściekle
Przerażający gniew walczy z marzeniami
śmiertelny płomień płacze
Diabelskiie słońca umierają z wahaniem
Nieczułe cienie klęczą na zdradzieckim sercu
Cierpienia zagubione niebo poszukuje
Przypomina sobie przed głodną różą płonący rozpad o żelaznym piekle
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz