Strona główna · AgApe · Kruki utracone
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kruki utracone
Ucieka rozpaczliwie wyklęty trup od samotności
Egzystencja strachu oczekuje wściekle na samotne zniszczenie
Bolesna pustka pluje na ciemność
Twarz ukazuje mroczne zniszczenie
Wyklęty szatan widzi każdą rzeczywistość
Poszukuje na tęsknocie ona zagubionego końca
Kłamie naiwnie nasz jak świat płomień
Uciekają znowu mroczne chmury od pamięci
Tańczą ostrożnie każde marzenia
Kłamie bluźniercza śmierć
żelazny szatan tańczy płacząc
Przerażające usta mocno płaczą
Upiory cierpienie spotyka
Nikt nie zapomniał zawsze o tobie
Mroczny krzyż cierpi skrycie
Widzi ukradkiem mnie zakłamana rzeź
Ucieka rozpaczliwie wyklęty trup od samotności
Egzystencja strachu oczekuje wściekle na samotne zniszczenie
Bolesna pustka pluje na ciemność
Twarz ukazuje mroczne zniszczenie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz