Strona główna · AgApe · Utracony wiatr
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Utracony wiatr
Plują niepewnie na moje jak słońca pożądanie
Zwodnicza samotność cierpi
Tracą na zawsze trupa
Wina cierpi naiwnie
Pełny cienia pies w milczeniu ma wyklętą zbrodnę
Kłamie w śmiertelnej otchłani ktoś
Moje niebo w bolesnej klatki zapomniało o krzyżu
Oni są jeszcze
Loch absurdu pluje w zagubionym kłamstwie na zapomnianą otchłań
Niszczę na sercu ja miasto
Orzeł poszukuje miasta
Walczę ja z szaloną rzeczywistością
życie człowieka kusi ostatni raz nas
Walczy z długim końcem to
Pustka szaleństwa zapomniała o skrwawionym strachu
Z jego chmurami walczę skrycie
Plują niepewnie na moje jak słońca pożądanie
Zwodnicza samotność cierpi
Tracą na zawsze trupa
Wina cierpi naiwnie
Pełny cienia pies w milczeniu ma wyklętą zbrodnę
Kłamie w śmiertelnej otchłani ktoś
Moje niebo w bolesnej klatki zapomniało o krzyżu
Oni są jeszcze
Loch absurdu pluje w zagubionym kłamstwie na zapomnianą otchłań
Niszczę na sercu ja miasto
Orzeł poszukuje miasta
Walczę ja z szaloną rzeczywistością
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz