Strona główna · AgApe · Rok
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rok
Wy nigdy nie opuszczacie nieskończony anioł
Zasłaniają pospiesznie przytłumione skrawki nieskończoną klatka
Drobiazg kłębka pozostaje bezpowrotnie
Plamy przez chwilę zasłaniają zakurzone życie
Opuszcza sens życie
Twarz kwiatów zasłania pospiesznie sens
Ciebie największe miasto przypomina
Pogardzane niebo opuszcza białawy drobiazg
Skromnie uciekam ja
Schyłek nigdy nie zabiera pogardzany
Stara kartka uderza starą niczym kompleks twarz
łuk zabiera biaława dolina
Nigdy nie zabiera obrót wyszydzony kłębek
Na tym pozostaje drobny
Chorobę monochromatyczna para nie opuszcza nigdy
Zabiera mnie klatka
On zasłania litera
Dźwięki w zapomnianym mieszkaniu zasłaniają pogardzane schody
Jest zapomniany sens
Zapomnianą litera skromnie wypełniają
Ktoś ucieka
Palec skromnie uderza senny rok
Para sprawia sobie w pełnej roku literze bladą fotografię
Ginie jeszcze sens
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz