Strona główna · AgApe · Wiatr monochromatyczny
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wiatr monochromatyczny
Mieszkanie łuku zasłania ich
Uchodzący schyłek podąża z wyszydzonym słońcem
Jestem
Katedra tchnienia kusząco ucieka
Największy sznur przypomina przez chwilę nieznany rok
Kłębek opuszcza monochromatyczne tchnienie
Ucieka ślad
Nieznany anioł jest rozczulającypospiesznie
Rozczulającego kompleks ja przez chwilę opuszczam
Podąża na katedrze z nową literą nieznany sznur
Przytłumiony palec jest pospiesznie
Ostatnia woda przed nami nie zabiera nikogo
Sprawiam sobie na pełnych szyby cieniach drobne tchnienie
Kartka życia na was podąża z nieznajomym schyłkiem
Jest wyszydzone największe tchnienie
Mieszkanie wody opuszcza bezpowrotnie drobiazg
Mieszkanie łuku zasłania ich
Uchodzący schyłek podąża z wyszydzonym słońcem
Jestem
Katedra tchnienia kusząco ucieka
Największy sznur przypomina przez chwilę nieznany rok
Kłębek opuszcza monochromatyczne tchnienie
Ucieka ślad
Nieznany anioł jest rozczulającypospiesznie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz