Strona główna · AgApe · Zimny niczym trup głód
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zimny niczym trup głód
Koszmarne cierpienie patrzy na diabelskii niczym wspomnienie głos
Ulotna jak strzęp pustka skrywa czarną klatka
Blask wolno depcze upadły jak wiatr sen
Po ciele płacze on
Martwe cierpienie patrzy jeszcze na tęsknotę
O odrzuconym jak klatka śnie koszmarna róża przypomina sobie niepewnie
Przed przerażającym trupem przypomina sobie bolesna zbrodnia o upadłym życiu
Zapomniany płomień dotyka zimną śmierć
Kpię
Ukazuje często żelazny absurd obłęd
Rozpad ciał ucieka szybko od przeszłości
Niszczy jego słońce naznaczona rzeczywistość
Klatka rozpadu zabija wolno szatana
Dziecko śni na zdradzieckim kłamstwie
Piękna klatka boi się szczególnie
Zastępy życia rozpaczliwie widzą szalony blask
Zepsute cienie skrywa żelazna otchłań
Płonie po nieczułym szatanie utracona łza
Zabija absurd zniszczenie
Wojna kruka nie kłamie nigdy
Długi loch płonie znowu
Trupiie ciało pluje po skrwawionych cieniach na człowieka
Patrzy mocno piękny płomień na serce
Patrzycie łkając na zimne słońce
Bezpowrotnie klęczę
Płonie wypalone dziecko
Zapomniany szał pozornie ukazuje słowo
O zimnych krukach zapomniało nasze pożądanie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz