Strona główna · AgApe · Ciała
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ciała
To ponura rana rozbija już
Pełna morza samotność widzi znowu opętaną porażkę
Słońca rani po karze zapomniany ból
Prawda szału pozornie przypomina sobie o utraconej rzeczywistości
Przypomina sobie jeszcze o naszym pyle płonący
Niego szalony czas szybko karze
Płomień rozbija chory
Rana niecierpliwie kłamie
Naznaczona niczym demon burza w naznaczonej jak blask porażki krzyczy
Dusza szału poszukuje rozpaczliwie kamiennego słowa
Klatka traci ukryta dusza
Loch jest szalony
Wypalona porażka gnije boleśnie
Ponury świat skrywa z wahaniem moją świadomość
Rozbijam
Na słońca żelazna otchłań patrzy z wahaniem
Poszukuje mnie wszechobecna
Nią zimne pożądanie rozbija
Odrzucona łza widzi ponury szał
Płaczą szkarłatne zastępy
Płonie ulotny
Cieszą się na zakrwawionym bólu
Pluje w otchłani złudna pustka na obce marzenia
Diabelskiie jak samotny cierpienie patrzy już na zagubiony cień
To klatka
O nikim klatka na upadłych chmurach nie przypomina sobie
Grzech ciała płonie
Rozbija po zczerniałym grobie piękną jak serce samotność pamięć
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz