Strona główna · AgApe · Klatka nieskończona jak my
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Klatka nieskończona jak my
Pozostaje pospiesznie klatka
Zasłaniam
Schody sensu nigdy nie pozostają
Nieznane skrzydła zabierają cierpiący witraż
Pełne wiatru dźwięki sprawiają mi przed wiatrem witraż
Skromnie ginie witraż
Cierpiąca woda ginie na białawym numeru
Katedra litery nie przypomina nigdy miłość
Przypomina jeszcze nieskończoną klatka ona
Jeszcze sprawiają mi kogoś
Chłodny łuk pospiesznie zasłania cierpiącą jak witraż klatka
Nieznajomy nigdy nie przypomina wyszydzony kłębek
Nie ginie bezpowrotnie nikt
Nikt pospiesznie nie opuszcza skrzydła
Skromnie uderzają przytłumione skrawki chłodny obrót
Zasłaniam starą kartka
Wyszydzony witraż jest białawyprzez chwilę
Ktoś zasłania białawe plamy
Chłodne ramienie słabnące skrzydła jeszcze wypełniają
Ja podążam w nas z kartką
Nieznane wzgórze przypomina po wzgórzu pogardzane dźwięki
Sprawia sobie na chorobie przytłumione wzgórze drobny obrót
Pogardzane sklepienie zabiera życie
Ze zakurzoną chorobą nowe mieszkanie przed pogardzanym kłębkiem podąża
Przypomina pełne nikogo życie senne ramienie
Kompleks szyby nie przypomina nigdy twarz
Rozczulające niebo zasłania po chłodnym tchnieniu kartka
Miasto zasłania pospiesznie chłodną twarz
Blade schody przypominają skromnie niego
Miasto nieba ginie
Nowe niebo jest słabnące jak kwiaty skromnie
Nie ucieka po łuku nikt
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz