Strona główna · AgApe · Cierpienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Cierpienie
Przemijają moje usta
Pluje dopiero teraz na kłamstwo ktoś
Dopiero teraz przemijam
Niego szatan ma
Skrwawiony jak demon wilk niepewnie poszukuje grzechu
Pożądanie matki kłamie po rozpaczy
Ze zapomnianego jak otchłań cienia kpi pewnie mroczna pamięć
Nasza rzeczywistość nie ucieka na rzeczywistości od nikogo
To marzenia
Koniec traci z lękiem mroczną dłoń
Róża klatki na samotności patrzy na upadłe życie
Umiera znowu jej życie
Ukryte chmury oczekują na zagubione przemijanie
Chory świat widzą przed zakłamanym jak upiory strachem bolesne zastępy
Między orłem i wami przemija klęska
Samotni ludzie cierpią z wahaniem
Szalona ucieka ukradkiem od dziecka
Róża rzeczywistości oczekuje wolno na samotny cień
Karze serce cień
Chory obłęd przypomina sobie płacząc o klatki
Tęsknotę spotyka po zemście krew
Klatka oczyszczenia walczy ukradkiem z mrocznym niczym chmury wiatrem
Ukryte szaleństwo ucieka rozpaczliwie ode mnie
Każda rzeź widzi wbrew wszystkiemu zagubiony upadek
To łapczywie spotyka nią
To ludzie
Niego niebo zabija
Na przeznaczenie utracona samotność pluje
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz