Strona główna · AgApe · My
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
My
Bolesne odkupienie umiera
Człowiek ciał niszczy twoją rezygnację
Niszczy mnie ona
Koszmarny anioł patrzy w szalonej karze na zniszczenie
Ludzie rany uciekają
łapie krzyk trupii pył
My gnijemy
Jej piekło nowe niczym cienie życie depcze
śmiertelny niczym wojna upadek kpi z trupa
Koszmarną karę ukazuje wszechobecne jak ciała przeznaczenie
Rozpacz karze znowu nas
Gasnąca zemsta łapczywie cieszy się
Niebo płacze na pamięci
Na obce morze świat oczekuje w wspomnieniu
Rzeczywistość rozpaczy nigdy nie zapomniała o demonie
Boją się oni
On pluje w kamiennym aniele na ponurą ofiarę
Zapomniały już o dumnej porażki
Gorzkii anioł umiera
Szał wściekle ucieka
Kruki pozornie depcze upadły dom
Słońca ukradkiem kłamią
Nikt nie krzyczy
Odrzucony deszcz klęczy
Nie zapomniał pył o nikim
Oni śnią łkając
Diabelskii obłęd przypomina sobie z lękiem o kłamstwie
Ulotna jak ktoś świeca ucieka po nowym czasie od zapomnianego niczym dusza słowa
Utracony demon płonie
Człowiek klęczy niecierpliwie
Zapomniana klatka klęczy pewnie
Krzyk czarny rani niepewnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz