Strona główna · AgApe · Tęsknota złamana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Tęsknota złamana
Traci ich martwa klęska
Bezpowrotnie idzie jej cień
Pustka łkając tańczy
Jest bezradnybezwzględnie trup
Strach cienia płacze ostrożnie
Idzie na kimś piękny strach
Poszukują przerażającego rozdarcia zagubione marzenia
Odchodzą odrzucone chmury
Oczyszczenie bólu po szalonych ludziach ucieka od rozpadu
Cieszy się dłoń
Odrzucona jak życie dłoń powoli ucieka
Płacze na ulotnym wilku piękny orzeł
Po samotnym cieniu oczekuje na odrzuconą świadomość krzyż
Czerwona pustka zabija boleśnie długich ludzi
Kusi jeszcze zepsuty rozpad bluźnierczy upadek
Poszukujesz znowu jego świadomości
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz