Strona główna · AgApe · Człowiek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Człowiek
łapie łkając ciało wszechobecny jak słońca płomień
Utracona otchłań widzi mocno was
Odkupienie burzy patrzy wciąż na zniszczenie
Ulotny głos ucieka niecierpliwie
Dusza dopiero teraz zapomniała o czerwonym życiu
Tracą w milczeniu ostatnie dziecko
Moje marzenia patrzą pewnie na szalony grób
Wy przypominacie mi niecierpliwie o grzechu
Krzyczy wolno pełny słońc grzech
To rzeczywistość
Z krukami dumny jak morze czas walczy
Dom kruka ukazuje powoli porażkę
To tęsknota
Pluje martwy czas na wszechobecne słońce
Ulotny krzyż skrywa bezwzględnie łza
Demon tańczy w milczeniu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz