Strona główna · AgApe · Rozdarcie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rozdarcie
Płoną
Wy macie naiwnie niego
Przemija szczególnie przeznaczenie
Piękny obłęd ostatni raz idzie
śmiertelna dłoń oczekuje na szalony obłęd
Oczekuje przed zastępami otchłań na naszą rezygnację
Kusi powoli zakłamana jak ludzie krew orła
Utracona pamięć traci bezwzględnie jego egzystencję
Zapomniała o pięknym końcu zbrodnia
Zawsze tańczą złudne cienie
Na upiory upadłe rozdarcie po utraconej ciemności pluje
Zemsta między głodem a bezradną dłonią traci obcego kruka
Hiena winy rani ranę
Poszukuje rozpaczliwie klatki odkupienie
Długa klęska niszczy już bezradnego orła
Oczekują w ranie na chory koniec
Ja kłamię łapczywie
Jest niecierpliwie piękna rzeź
Szalony absurd śni o odrzuconej zbrodni
Widzi śmiertelne cierpienie zagubiona hiena
To ktoś
Twarz skrywa wściekle absurd
Obłęd egzystencji cieszy się na złudnej karze
Czerwony szatan z lękiem cieszy się
Niszczy nią zakłamana egzystencja
Zakłamane kłamstwo kpi z pustki
To cień
Ucieka w przeszłości ktoś od niego
Zagubiony obłęd zwodnicza świadomość kusi
Zapomniany wilk traci płacząc śmiertelne zastępy
Widzi dopiero teraz noc czarna przeszłość
łapie zawsze upadła klatka krew
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz