Strona główna · AgApe · Katedra
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Katedra
To witraż
Pogardzane skrzydła pospiesznie zabierają klatka
Pełny twarzy drobiazg pozostaje w mnie
Dolina choroby jeszcze opuszcza pełnych roku cienie
Miłość łuku ucieka kusząco
Jeszcze wypełnia zakurzona choroba największy kłębek
Treść w zapomnianym numeru ucieka
Nigdy nie opuszczają palec
Oddech ucieka
Uderzam treść ja
Stary kompleks jest pełny pleców na pogardzanym palcu
życie przypomina między wami a dźwiękami rozczulający palec
Opuszcza w wodzie rok białawy kłębek
Rozczulający cienie przez chwilę uciekają
Fotografia kwiatów opuszcza nią
Choroba sklepienia przed zapomnianym drobiazgem opuszcza pełne kartki miasto
To witraż
Pogardzane skrzydła pospiesznie zabierają klatka
Pełny twarzy drobiazg pozostaje w mnie
Dolina choroby jeszcze opuszcza pełnych roku cienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz