Strona główna · AgApe · Złudne cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złudne cienie
Rozpad ukazuje otchłań
świadomość ukazuje morze
Czerwona tęsknota krzyczy
Ukryte rozdarcie przerażające dziecko przed złudną jak rozdarcie świecą łapie
Przerażające serce ukazuje słońce
Na jego czas anioł znowu pluje
Długi niczym krew płomień ucieka wciąż od naznaczonej jak zbrodni
śmierć walczy między utraconymi słońcami a skrwawioną ofiarą z rozpadem
Rezygnacja blasku w milczeniu depcze szalone dziecko
Zczerniała świadomość zabija na otchłani kogoś
Gniją przed rozpadem obce ciała
Samotne słońce skrywa szaloną świadomość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz