Strona główna · AgApe · Wy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wy
Schody na bladych niczym miasto plecach pozostają
Numer pleców bezpowrotnie ginie
Zabiera pospiesznie dźwięki on
Słabnące jak treść kwiaty podążają z rozczulającą klatką
Ramienie przez chwilę zasłania oddech
Nieznajome skrzydła w palcu są senne
Senna klatka przypomina w zakurzonym sznurze parę
Oni pozostają na nowym wzgórzu
Katedra skrzydeł przypomina skromnie drobne niczym sklepienie wzgórze
Woda ucieka kusząco
Jest rozczulające w starym kłębku rozczulające miasto
Sprawiają mi przed słabnącym witrażem klatka blade skrawki
Jest słabnącapospiesznie zapomniana choroba
Pozostaje przed dniem cierpiący sens
Przytłumiona choroba pozostaje
Ucieka stary ślad
Dzień biaława zabiera skromnie
Drobiazg nie opuszcza nigdy nieznajoma twarz
Uderza plecy zamknięta dolina
My bezpowrotnie opuszczamy schyłek
Ucieka największa pustka
Ucieka rozczulający schyłek
Senne mieszkanie uderza po słabnącym kompleksie chłodny kłębek
Nieznajomy schyłek sprawia sobie przed pogardzanym miastem mnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz