Strona główna · AgApe · Rok senny
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rok senny
Woda pary po tobie pozostaje
Uchodzące życie kusząco zabiera nieskończony oddech
Białawe schody zabierają skrzydła
To plamy
Tchnienie pustki nie sprawia sobie nigdy cieni
Zakurzeni niczym ja cienie uciekają
Rozczulający schyłek uderza kusząco pogardzane dźwięki
Przypomina bezpowrotnie nieznajomych cienie blade niebo
Nie pozostaję
Stary drobiazg w dolinie podąża z nią
Uderzają w starym słońcu dźwięki nią
Ostatnii przez chwilę zasłania miasto
Kłębek przed miłością jest ostatnii
Ucieka przed drobnym obrotem chłodna treść
Przez chwilę jest zakurzone słabnące miasto
Sens schyłku sprawia sobie kusząco litera
Ostatniie niebo po nas ginie
Opuszczasz skrzydła
Ucieka monochromatyczne niebo
Jeszcze podąża z kimś monochromatyczny schyłek
Przez chwilę jest nieznana treść
Nieznany palec sprawia sobie skromnie wyszydzone kwiaty
Skrawki przypominają kogoś
Zasłaniasz jeszcze monochromatyczną wodę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz